Anda xa por Vigo o ghicho. Este ovni (o vob na inmensidade) foi avistado onte á tarde baixando cara ao cámping de Samil, que é onde vai pasar estas noites, antes do concerto. aisisoaisis onafizdeiomei.
jueves, 26 de junio de 2008
HIGHWAY 61 AVISTATED
Anda xa por Vigo o ghicho. Este ovni (o vob na inmensidade) foi avistado onte á tarde baixando cara ao cámping de Samil, que é onde vai pasar estas noites, antes do concerto. aisisoaisis onafizdeiomei.
O cociñeiro

O Señor trae un cociñeiro con el. El, que o ve todo, sabe que por aquí temos uns artistas culinarios que non dan de comer, senón que crean emocións e sensacións. El, segundo vemos, quere comer. Qué come? Alimentos orgánicos sen graxas trans. Así, en xeral. Menos pedras, válelle todo ao natural.
Palabra de Dylan, te alabamos Señor.
O cú de Dylan e os pecadores from the meadows
¡Tantas carnes atopa o pecado nas que fincar os caíños!Perdoade que non enrede: estou preparando a oración das vésperas. Déixovos unha foto de Dylan de espaldas unha das poucas veces que se lle viu así nun concerto. Pertence á dourada época da Rolling Thunder Review, cando gastaba maquillaxe e leopard-skin pill box hats.
¡Dylan vos bendiga!
miércoles, 25 de junio de 2008
Qué canción é esta?

Esa será a frase máis escoitada durante a Epifanía ou Epifonía. Moitos tentarán non pronunciala e farán como que si, pero non. Non. Todos nos imos perder nalgunha das 17 cancións interpretadas polo Señor, polo menos no principio, e tardaremos (uns máis, outros menos) en recoñecelas. Non se hai que avergoñar. E lembrade: esto é unha Epifanía ou Epifonía, non un concurso nin un exame. Disfrutade do concerto que é ao que imos. Que non recoñecedes a canción ata que empece a cantar? Tranquilos, irmáns. Non pasa nada. É moi posible que algún dos músicos tampouco. Ata é posible que o Noso Señor non decida que canción cantar ata que, tras escoitar os primeiros compases de Netty More, diga: "hostia! Qué ben entraba aquí agora I ain't gonna work on Maggie's Farm no more".
Así é el. Dylan. Qué grande!
lunes, 23 de junio de 2008
Santos do día

Fillo do propio Bob Dylan, foi o primeiro en saír polo mundo adiante proclamando a nova verdade aos xentís. Malia o seu fundamentalismo folk, segue a gañar adeptos á causa polo mundo adiante. Non é santo da devoción de todos, pero aí está.
Iconografía: Un mechero encendido entre varios miles deles.
viernes, 20 de junio de 2008
Carta de Deus

¡¡¡Deeeuuuss estaáááá aquíííí.
vinde aaaadoooradooreees,
aaaaadoreemooosss a Dylan in persoooon!!!
Seino: a música non é apropiada, pero cantada con ledicia expresa moi ben o arrobo do dylanianoniano cando abriu o sobre. Ademáis, as cancións de Dylan que usan a palabra ticket, ou falan dun ticket para ir ver un cretino (e comparar sería herexía) ou de tickets para asistir polo morro á voda do fillo dun senador.
Nota para quen non coñeza a copla malamente traducida: imaxinen un coro de beatas tentando aburrir un cura. Esa é a música.
jueves, 19 de junio de 2008
Herexías, herexías

Queridos irmáns. Hai neste país e agora dúas fondas preocupacións sobre esta nova epifanía que requiren un tratamento especial pola nosa banda. Estas preocupacións foron expostas por dous herexes que xa foron debidamente expulsados da nosa comunidade, inda que o problema, como sucede a cotío con estas discusións que entran no terreo do teolóxico, segue a reptar polas nosas conciencias.
O primeiro dos ataques é que nestas epifanias o noso Señor Dylan adoita interpretar cancións que non coñece ninguén (anatema!). O segundo é que o fai ademais de costas ao público, como era costume antes do xa referido Concilio Ecuménico Dylaniano II. Veremos que non é así.
Desde a súa chegada ao Vello Continente, Noso Señor Dylan tense aparecido aos seus discípulos en 14 ocasións, nas que interpretou 17 cancións de cada vez, sumando un total de 56 cancións distintas. Coñecidas? Descoñecidas? Xulgade por vós mesmos, irmáns:
Thunder on the Mountain (14) ; Summer Days (14) ; Highway 61 Revisited (14) ; It’s All Right, Ma (I’m only bleeding) (12) ; Rollin’ and Tumblin’ (12) ; The Leeve’s Gonna Break (10) ; Honest With Me (9) ; Like a Rolling Stone (9) ; High Water (8) ; Beyond the Horizon (8) ; Workingman Blues #2 (7) ; Tangled Up in Blue (7) ; All Along the Watchtower (7) ; Ballad of a Thin Man (6) ; Stuck Inside of Mobile With The Memphis Blues Again (6) ; Just Like a Woman (6) ; Nettie More (6) ; Don’t Think Twice (It’s All Right) (5) ; Ain’t Talkin’ (5) ; Watching the River Flow (4) ; Posetivily 4th Street (4) ; When the Deal Goes Down (4) ; Tryin’ to Get to Heaven (3) ; Tweedle Dee & Tweedle Dum (3) ; Lay, Lady, Lay (3) ; Rainy Day Woman 12 & 35 (3) ; Things Have Changed (3) ; It ain’t Me Babe (3) ; If You See Her, Say Hello (3) Lonesome Day Blues (3) ; Moonlight (3) ; A Hard Rain’s a-gonna Fall (2) ; Love Sick (2) ; Love Minus Zero/No Limit (2) ; I’ll Be Your Baby Tonight (2) ; Masters of War (2) ; Leopard-Skin Pill Box Hat (2) ; Cat’s in the Well (2) ; Desolation Row (2) ; Just Like Tom Thumb’s Blues (2) ; John Brown (2) ; The Lonesome Death of Hattie Carroll ; Ballad of Hollis Brown ; Make You Feel My Love ; I Shall Be Released ; Every Grain of Sand ; Visions of Johanna ; Blind Willie McTell ; Tears of Rage ; Girl of the North Country ; Sugar Baby ; ‘Til I fell in Love with You ; Boots of Spanish Leather ; Happy Birthday .
En canto ao problema de oficiar de costas, semella que en todos estes concertos interpreta ao organillo, polo que debemos admitir que, se ben non o fai de costas, ten unha clara tendencia a facelo escorado, de esguello. Vese que nin o mesmo Dylan se dá posto de acordo consigo mesmo.
Ide dispostos a todo. Que saibades que en Salzburgo (Dylan quera que non se repita!) fixo un concerto acústico.
Quedade con Dylan.