viernes, 27 de junio de 2008

Esta noite é Noiteboa



Chega o Señor. Agora xa non hai volta atrás. Tedes feito acto de contrición? Estades xa confesados e absoltos? Purificados? Pobres daqueles que inda persisten no pecado, porque el, que o ve todo, castigaráos cun concerto acústico, eterno e insoportable. Como os Adventistas Dylanianos non somos xente rencorosa, deixámosvos levar ao inferno un exemplar de La Voz de Galicia, para que disfrutedes das crónicas envexodylanianas dese peazo periodista.

Por outra banda, aqueles que viven en Dylan, disfrutarán hoxe da visión gozosa do Pai, sentarán á súa diestra (máis ou menos, inda que é zurdo) e vivirán eternamente nun ceo musical sen igual. Sodes moitos os chamados e tamén os elixidos (con entrada).

Recomendación para todos vós (nós): o importante é participar, así que coidadiño na (auto)estrada, que vos quero ver a todos alí. Que non falte ningún!

Quedade con Dylan.

TAN DE ATAR

Non esaxero se afirmo que estamos diante da foto dun dos maiores expertos non en Dylan senón na patoloxía dylanita, o egrexio don Ángel Poucacousa. Pai de dous tolos dylaniáns, soubo explicar en breves palabras (case nun adaxio) os síntomas de tal enfermidade. El mesmo tivo a involuntaria fortuna de escoitar por duplicado a obra completa do de Duluth sen sofrir por iso dano algún. A súa sentencia queda marcada nos anais das máximas eruditas: "Estos fíos míos tan de atar". 
No día D.

jueves, 26 de junio de 2008

Ideas para vivir o Advento (II): Vísperas, a oración da tarde

Sabido é, irmáns todos na Única Fe, membros e membras do Igrexo Dylanianoniana dun Día Destes, que o Noso Señor requiere que o recibamos preparados. Moitas persoas pías coñeceredes, e incluso algún herexe que anda ceibo, con tendencia a preparar as vísperas. Mesmo vós, antes de ir botar un polvo de sabadete, pensádeo, pasades pola ducha o venres sexades home ou muller e pese a que a sabedoría popular deixa ben claro que

"a cousa non se lava
se non non sabe a nada".

Pero é así: o mesmo que cando tiramos sen querer o muro do viciño por riba dos seus repolos collemos o legón para estar preparados para a súa chegada, cada unha das nosas accións merece unha preparación previa e a visita do NosoSeñor non había de merecelo menos que un incidente casual co que ganaches un par de metros para os teus tomates.

É por iso que vos falaremos a seguir da oración da tarde, as Vísperas: celébranse as vísperas pola tarde (é por iso que sechaman oración da tarde, claro), cando atardece (valla a rebuznancia) e o día vai de caída (pese a que co noso horario pode anoitecer ás once, mira ti qué mal ten para estar nunha terrazola baixando garimbas). Dacordo cos Principios e Normas Xerais da Liturxia das Horas Musicais Dylanianonianas, a oración para as vísperas dA Chegada neste cuarto xoves do Salterio e previo á NoiteBoa é a seguinte:

***

INVOCACION INICIAL

VICARIO: Dylan, amigo, vén no noso auxilio.
RESPOSTA PIADOSA: Señor (Tales of Yankee Power), date presa en socorrerme. Gloria a ti, ó teu órgano (Hammond) e maila túa harmónica. Amén.

HIMNO

Porque é tarde, meu Dylan,
porque cae a noite e se anubra o meu camiño,
porque temo perder as rodeiras que seguín,
non me deixes só e queda comigo.

Porque fun rebelde e escoitei a Brús
e fedellei nas letras de Wilco,
e mesmo fun a un concerto dos Rolling
e máis a outro de Billy Bragg

Perdóame, Dylan, e queda con nós.

Porque ardo en sede de ti
e en fame do teu trigo, vén,
senta á nosa mesa,
abáixate a ser noso amigo.
Qué amodo cae a tarde,
Queda con nós.

Amén

SALMODIA

Ti es, señor (Tales of Yankee Power) o noso benfeitor e o noso refuxio no trebón no que nos poñemos a salvo. ¡Feliz o pobo que ten por Deus a Dylan!

(Segue á salmodia, inmediatamente, un momento de meditación gorentando a birra)

LECTURA BREVE

Teimade firmemente alicerzados e inconmovibles na fe e non vos afastedes da esperanza do evanxeo que oístes, que foi predicado a toda criatura con reproductores de música baixo os ceos.

RESPONSORIO

VICARIO: Dylan é noso pastor, nada nos falta.
RESPOSTA: Dylan é noso pastor, nada nos falta.

VICARIO: ¡No verde parqué do IFEVI fainos chimpar!
RESPOSTA: Nada nos falta.

VICARIO: Gloria a Dylan, á súa harmónica e ó órgano Hammond.
RESPOSTA: Dylan é noso pastor, nada nos falta.

CONCLUSION

VICARIO: Dylan vos bendiga, vos garde de todo mal e vos leve ó Concerto Eterno (e non acústico, por Dylan)
RESPOSTA: Amén.

***


Non fai falta advertir ás xentes da Única Boa Fe que este acto litúrxico ha de acompañarse coa música de Deus que a cada quen mellor lle proa, unhas bebidas e artículos do fumador no caso necesario.

Quedade con Dylan.


Iconografía do rito: a chavala que mellor lía e tira birras no medio, e os dylanianonianos arredor, sen afeitar, esperando que rule. (Que ninguén interprete isto como unha estructura machistopatriarcal da Igrexa Dylanianoniana, ¡por Dylan!)

Dúbida comprensible a día de hoxe (xoves de adviento fumbolístico eurocópico): ¿É posible celebrar as vísperas vendo fútbol, sexa un roxo ou ruso? É posible, é, sempre que se baixe o volume dos comentarios e se suba o da Música Divina. ¿Que estades nun bar? Ben que facedes vós que podedes, pero se ameazades con marchar sen pagar e levades a discografía dylanianoniana é case imposible estatísticamente que non deades cun camareiro ó que lle guste algún dos discos e volo poña de bo xorne. E se non lle gusta, ¿qué facedes nese bar? ¿Evanxelizar? Ah, entón vale: ¡pero que poña a Dylan aínda que ás veces se escoite máis a San Camacho Mandrilista dos Juevos Como Polotas!

DURA (CON PERDÓN) COMPETENCIA PARA O 27


A gracia (ou graza) estará connosco ese día. Polo de agora compartindo cartel no mesmo muro. From arumesblogspotcom sen permiso nin ostias. 

HIGHWAY 61 AVISTATED

Anda xa por Vigo o ghicho. Este ovni (o vob na inmensidade) foi avistado onte á tarde baixando cara ao cámping de Samil, que é onde vai pasar estas noites, antes do concerto. aisisoaisis onafizdeiomei.

O cociñeiro



O Señor trae un cociñeiro con el. El, que o ve todo, sabe que por aquí temos uns artistas culinarios que non dan de comer, senón que crean emocións e sensacións. El, segundo vemos, quere comer. Qué come? Alimentos orgánicos sen graxas trans. Así, en xeral. Menos pedras, válelle todo ao natural.

Palabra de Dylan, te alabamos Señor.

O cú de Dylan e os pecadores from the meadows

¡Tantas carnes atopa o pecado nas que fincar os caíños!

Perdoade que non enrede: estou preparando a oración das vésperas. Déixovos unha foto de Dylan de espaldas unha das poucas veces que se lle viu así nun concerto. Pertence á dourada época da Rolling Thunder Review, cando gastaba maquillaxe e leopard-skin pill box hats.

¡Dylan vos bendiga!